Mustafa ile ilkokulda aynı sınıftaydık ama hepimizden 3 yaş büyüktü abi derdik ona, insanların yüzüne dik dik bakardı özel eğitim öğrencisiydi o aramızda.
Mustafa'nın biraz da korkutan sert bi tipi vardı, kendisini de hiç ifade edemezdi, sınıfta herkes korkardı iletişim kurmak istemezlerdi onunla, sevmiyorlardı da zaten, ben de korkardım ama aynı zamanda onun için üzülürdüm de, bu yüzden konuşmaya çalışırdım göz göze gelmeden, mustafa duygusaldı. ailecek mahallede de sevilmezlerdi herkes çok pis olduklarından yakınırdı, okulda dışlanmasının bi sebebide buydu. Bi de iğrenç bi sınıf öğretmenimiz vardı o da sevmezdi onu, kötü davranırdı hatta sınıftaki çocuklardan hiç bi farkı yoktu Mustafa'ya karşı olan tutumunda.
yıllar geçti biz büyüdükçe Mustafa küçüldü sanki, ama bakışları hiç değişmedi. artık mahallede büyük küçük herkez ondan korkmaya başladı, annemler kızım dikkat et, selam verme şu deliye dediler napcağı belli olmazmış, O bana bişi yapmazdı ki, hatta kimseye bişi yapamazdı, sadece önemsenmek istiyordu bu yüzden öyle bakıyordu insanların yüzüne. bikaç kere evdekileri dinledim mustafayı görmezlikten gelip selam vermedim ama eve geldiğimde hep pişman oldum üzüldüm, Mustafa daha çok üzülmüştür eminim.
en son yazın gördüm
-naber Mustafa
-iyim, saol

2 gün önce inşaattan çıkı p evine giderken bi araç çarpı p kaçmış daha sonrada bi minübüs üstünden geçmiş, minübüsün içindekiler şöförü uyarmış şöför ise yok hayvandı o demiş..
öldü

[link]